Το «μήνυμα της κάλπης»

Για τις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου 2009

Η χώρα είναι πλέον πολιτικά διχασμένη. Η πρωτοφανής μαζική «απόδραση» του 48% των ψηφοφόρων από τις κάλπες στις πρόσφατες ευρωεκλογές δηλώνει κατάφορα την απαξίωση του πολιτικού συστήματος και την επιτακτική απαίτηση για ριζικές αλλαγές, τόσο σε πρόσωπα όσο και στην πολιτική των κομμάτων.
Μπορεί κάποιοι να ισχυριστούν ότι η αποχή είναι συγκυριακό φαινόμενο. Δεν έχουν ζυγίσει σωστά την πραγματική της σημασία, ακόμα κι αν δεχτούμε όπως αυτοί ότι πρόκειται για εξαίρεση που δεν την πιάνει το ζύγι.
Η μαζική απήχηση της αποχής δείχνει όμως ολοκάθαρα ότι η ζυγαριά γέρνει πια προς το πολιτικό και όχι προς την πολιτική. Μετράει δηλαδή κάτι άλλο, με ιδιαίτερα σημαντικό βάρος, που δεν αφορά στη διαχείριση των προβλημάτων, αλλά στην ίδια την ανέφικτη συναίνεση για τον προσδιορισμό και την διαχείρισή τους. Η πολύπλοκη νέα συνθήκη που διαμορφώνεται στο κοινωνικό πεδίο δεν αντιστοιχεί πια στη σύσταση της πολιτικής αντιπροσώπευσης, όπως λίγο πολύ συνέβαινε έως τώρα. Υπάρχει πια ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ πραγματικότητας και πολιτικού συστήματος, στο οποίο καταβαραθρώνονται οι όποιες προσπάθειες για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.
Η απονομιμοποίηση και η αποδυνάμωσή της κυρίαρχης συντακτικής εξουσίας, η οποία λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός ενσωμάτωσης και αποκλεισμού, διευρύνει και εμβαθύνει το πεδίο των κοινωνικών ανταγωνισμών. Νέοι ανταγωνισμοί αλλάζουν διαρκώς την πολυσύνθετη εικόνα του κοινωνικού μωσαϊκού. Το μετα-φορντιστικό, ευέλικτο καθεστώς κεφαλαιακής συσσώρευσης, υποτίμησε την αξία της εργασίας και υπέσκαψε τις «παραδοσιακές» εργασιακές σχέσεις (μόνιμη απασχόληση, ασφάλιση, ωράριο, κ.λπ.). Για τους περισσότερους ανθρώπους αυτό μεταφράζεται σε φτώχεια, ανασφάλεια, ανεργία, υποβάθμιση της καθημερινότητας, αποκλεισμός.
Καταστροφικές εκδηλώσεις οργής ανεβάζουν κάθε τόσο επικίνδυνα το θερμόμετρο, καταρρακώνοντας την αποτελεσματικότητα του διαμεσολαβητικού ρόλου που διατείνεται ότι εγγυάται το σύστημα. Ακόμα και η «δημόσια σφαίρα» των μμε δεν μπορεί να παίξει πια αυτό τον ρόλο, να αποτελεί σημείο κοινής αναφοράς, σε μια πολυφυλετική, πολύγλωσση και πολυπολιτισμική πραγματικότητα. Όλα είναι ρευστά και ανοιχτά στο ενδεχόμενο, αφού η συνοχή δεν μπορεί να υποκατασταθεί από τις αυτοϋπονομευόμενες ιδεολογικές κατασκευές.
Αυτή η νέα κοινωνική συνθήκη καθιστά τη διαχείριση των αλλεπάλληλων και σύνθετων κρίσεων όλο και πιο δύσκολη υπόθεση και ωθεί το κράτος να υιοθετεί συχνότερα μέτρα αστυνομικού τύπου, στη συνεχή προσπάθειά του να ελέγξει και να τιθασεύσει τους απείθαρχους πληθυσμούς, το εργατικό δυναμικό και την κατακερματισμένη πραγματικότητα με την αυστηρή και βίαιη επιβολή του νόμου και της τάξης. Οι αντικειμενικές δυσκολίες και τα εμπόδια που προκύπτουν σε συνδυασμό με τις υποκειμενικές και συλλογικές αντιστάσεις ανατροφοδοτούν την αντίδραση σε αυτού του είδους τις πολιτικές, προκαλώντας τη διαλεκτική κορύφωση της έντασης, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πολύ περισσότερα προβλήματα απ’ όσα πιθανώς επιλύονται. Δημιουργούνται όμως και ρήγματα, συμβάντα που επιδρούν καθοριστικά στη ροή των πραγμάτων και στη συνείδηση των ανθρώπων, όπως έγινε με τις εξεγέρσεις του περασμένου Δεκέμβρη.
Είναι προφανές πια, μετά τα όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν από τότε, ότι ένα τμήμα του πληθυσμού εκδηλώνει με κάθε τρόπο την απαρέσκειά του για το καπιταλιστικό σύστημα, την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και τους θεσμούς της. Οι άνθρωποι αυτοί, δίχως να έχουν κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο, πόσο μάλλον κοινούς στόχους, απαιτούν να συμμετέχουν στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τους και δεν δέχονται να παραχωρήσουν το δικαίωμα αντιπροσώπευσής τους σε κανέναν επαγγελματία πολιτικό και σε κανένα οργανωμένο κόμμα. Διεκδικούν δυναμικά το δικαίωμά τους στην πόλη και την ελεύθερη πρόσβασή τους στα κοινά (γνώση, πόροι, υποδομές, αγαθά), την χειραφέτησή τους από ένα βάρβαρο σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Εκτιμούν ότι η αυτοοργάνωση είναι πιο αποτελεσματικής τρόπος πολιτικής δράσης. Προτιμούν την παρέμβαση στη ροή του γίγνεσθαι και όχι τη θεμελίωση του είναι.

Όσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές δεν το έκαναν ως συνειδητή πολιτική πράξη, και αν ακόμα το έκαναν, δεν είχαν προφανώς όλοι τα ίδια κίνητρα ούτε τους ίδιους λόγους για την επιλογή τους. Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, τα έγραψαν απλώς στα παλιά τους τα παπούτσια, αδιαφορώντας παντελώς για τις «χαλαρές» εκλογές και το θλιβερό προεκλογικό σόου των ημερών.
Το κατά πόσο είναι συγκυριακή ή όχι η μαζική αποχή των ψηφοφόρων θα φανεί στις προσεχείς εθνικές εκλογές. Αν το ποσοστό της αποχής διατηρηθεί σε υψηλό ποσοστό, θα επιβεβαιωθεί μια συνειδησιακή μεταστροφή με πολύ βαθιά κοινωνικά χαρακτηριστικά που θα οδηγήσει σίγουρα σε νέες πολιτικές εξελίξεις, απρόβλεπτες για την ώρα.
Ακόμα και τώρα όμως, προτού τα πιο ζοφερά σενάρια ενδεχομένως επιβεβαιωθούν, οι πολιτικοί και τα κόμματα νιώθουν τη γη κάτω από τα πόδια τους να τρέμει. Το «μήνυμα της κάλπης» είναι σαφές και ξεκάθαρο• και απευθύνεται προς όλους: Η ανοχή και η υπομονή έχουν τα όριά τους. Και πολλοί τα έχουν ξεπεράσει…

ΥΓ. 1 Μόνο άστοχες μπορούν να χαρακτηριστούν οι δηλώσεις εκείνων που, κυρίως από το χώρο της αριστεράς, έσπευσαν να φορτώσουν τις ευθύνες για την εκλογική άνοδο του κόμματος του Καρατζαφέρη στην «ανώριμη πολιτική στάση» όσων απείχαν και δεν πήγαν να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι αυτή καθεαυτή η άνοδος των ποσοστών του ΛΑ.Ο.Σ. σημαίνει κάτι περισσότερο από την αναμενόμενη συσπείρωση των ξενόφοβων λαϊκών στρωμάτων της δεξιάς, που παραμένουν το πλέον καθυστερημένο και συντηρητικό τμήμα της κοινωνίας, έγινε σε μία εκλογή χωρίς προφανές διακύβευμα και δεν είναι τόσο ανησυχητική όσο θέλουν να μας την παρουσιάζουν. Πολλοί από εκείνους που ψήφισαν το ΛΑ.Ο.Σ. είναι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας που θέλησαν με αυτόν τον τρόπο να εκδηλώσουν τη δυσαρέσκειά τους στην κυβέρνηση αλλά δεν θα ψήφιζαν ποτέ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ούτε φυσικά κάποιο αριστερό κόμμα. Στις εθνικές εκλογές το πιθανότερο είναι να επιστρέψουν στο κόμμα εξουσίας, μειώνοντας ξανά τα ποσοστά του ΛΑ.Ο.Σ. στο συνηθισμένο επίπεδο. Για μια απάντηση στο επιχείρημα σχετικά με τη «δύναμη» του ΛΑ.Ο.Σ. στην ευρωβουλή και την αποδυνάμωση της αριστεράς βλ. το ΥΓ. 2. Άλλωστε, αν κάνουμε λόγο για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., έπεσε θύμα των ίδιων των αντιφάσεών του και της προσπάθειας εξισορρόπησης ανάμεσα στις διαφορετικές αντιλήψεις των συνιστωσών του. Με την επαμφοτερίζουσα στάση που κράτησε μετά τον Δεκέμβρη κατάφερε να τους δυσαρεστήσει όλους. Ακόμα και οι νέοι του γύρισαν την πλάτη, όπως και σε όλα τα κόμματα άλλωστε.
Το ΚΚΕ δεν δέχτηκε ανάλογο πλήγμα πιθανώς λόγω της υψηλής συσπείρωσης των οπαδών του η οποία μπορεί να αποδοθεί στον καθαρά ταξικό χαρακτήρα του και στην αντικαπιταλιστική και αντιευρωπαϊκή ιδεολογία του.

ΥΓ. 2 Πολλοί από αυτούς που δεν ψήφισαν είχαν έναν παραπάνω λόγο, εκτός από το χάλι της ελληνικής πραγματικότητας, να απέχουν από τις ευρωεκλογές: αμφισβητούν τις εξουσιαστικές υπερδομές και τους θεσμούς που επιβάλουν ένα συγκεκριμένο πολιτικό-οικονομικό μοντέλο. Ένα μοντέλο που υπερασπίζεται, όπως περίτρανα απέδειξαν οι χειρισμοί της ΕΕ για την αντιμετώπιση της πρόσφατης κρίσης, το κεφάλαιο και τις προνομιούχες τάξεις, φορτώνοντας ολόκληρο το κόστος στις καμπούρες των εργαζόμενων και των φτωχών.
Η ΕΕ είναι εκ συστάσεως ιδεολογικά τοποθετημένη υπέρ του καπιταλισμού, της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της ελεύθερης αγοράς. Οι ισορροπίες των πολιτικών δυνάμεων στο ευρωκοινοβούλιο που προκύπτουν μέσα από τις εκλογές, ελάχιστα επηρεάζουν τις θεμελιώδεις παραδοχές της ευρωπαϊκής πολιτικής.

6 σχόλια:

The Motorcycle boy είπε...

"Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι αυτή καθεαυτή η άνοδος των ποσοστών του ΛΑ.Ο.Σ. σημαίνει κάτι περισσότερο από την αναμενόμενη συσπείρωση των ξενόφοβων λαϊκών στρωμάτων της δεξιάς, που παραμένουν το πλέον καθυστερημένο και συντηρητικό τμήμα της κοινωνίας, έγινε σε μία εκλογή χωρίς προφανές διακύβευμα και δεν είναι τόσο ανησυχητική όσο θέλουν να μας την παρουσιάζουν."
Ρίξε μια ματιά, ας πούμε, εδώ:
http://www.tvxs.gr/v13706
Επειδή δεν ζω στο φεγγάρι με ανησυχεί κάπως η επικείμενη στροφή της εξουσίας προς ακροδεξιά μορφώματα, δηλαδή η αύξηση της καταπίεσης των μεταναστών, η μπατσοκρατία και όλα τα σχετικά. Ίσως και να έχω άδικο.

"Οι ισορροπίες των πολιτικών δυνάμεων στο ευρωκοινοβούλιο που προκύπτουν μέσα από τις εκλογές, ελάχιστα επηρεάζουν τις θεμελιώδεις παραδοχές της ευρωπαϊκής πολιτικής."
Η μεταναστευτική πολιτική των κρατών-μελών της Ε.Ε. επικυρώνεται στο Ευρωκοινοβούλιο.
Τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα επίσης.
Οι προϋπολογιμσοί των κρατών-μελών, κι αυτοί το ίδιο.
Οι ατομικές ελευθερίες, μέσα κι αυτές.
Θα μπορούσα να συνεχίσω -αν μου αποδείξεις οτι τα ίδια θα ψήφιζε το Ευρωκοινοβούλιο αν υπήρχε εκεί μέσα ένας ισχυρότερος συνασπισμός αριστερών κομμάτων με τώρα που η αριστερά είναι κουτσουρεμένη σε όφελος των εθνικιστών και των νεοφιλελεύθερων.

Τα λέω αυτά, καθαρά σαν άστοχος αριστερός.

Chaca-Khan είπε...

Συμφωνώ με όλα εκτός από το ότι το 48% της αποχής είναι αυτοί που διεκδικούν άμεση συμμετοχή στα κοινά και είναι έτοιμοι να επενδύσουν ενέργεια σε αυτο-οργανωτικά σχήματα.

Ούτε το 8%..

Και αν θες -απ΄ ότι βλέπω γύρω μου- δεν είναι και καθόλου μα καθόλου έτοιμοι για να το κάνουν

Αναρωτιέμαι : ήταν εφικτό να υπάρχει κάποιο ψηφοδέλτιο (να έχει δηλαδή συσταθεί κάποιος σχηματισμός) που η ψήφισή του θα εκπροσωπούσε αυτά ή περίπου αυτά που λες; Γιατί προσωπικά όσο και αν συμφωνώ με αυτά δεν έχω καταφέρει να βρω πολιτικό νόημα στην αποχή

futura είπε...

@ The Motorcycle boy

Το θέμα που προσπάθησα να επισημάνω δεν αφορά τις «αριστερές» ή τις «δεξιές» πολιτικές της ΕΕ, αφορά τη γενικότερη αμφισβήτηση από ένα ολοένα και πιο πολυσύνθετο πλήθος της πολιτικής αντιπροσώπευσης μέσα από τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, η οποία συμπεριλαμβάνει και τα αριστερά κόμματα. Θεωρώ ότι αυτή η τάση αφορά, τουλάχιστον σε υπολογίσιμα μεγέθη, και την αμφισβήτηση της ίδιας της ηγεμονίας.

Η μισαλλοδοξία και η ξενοφοβία επωάζονται στον κόρφο του καπιταλιστικού συστήματος. Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και ο νεοϊμπεριαλισμός έχουν πολλές όψεις. Οι συστημικές αντιφάσεις που γεννούν αυτά τα φαινόμενα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με την επίκληση «υψηλών» ιδανικών και αξιών και με «ανθρωπιστικές» προσεγγίσεις που θυμίζουν περισσότερο το φιλανθρωπικό πνεύμα της μπουρζουαζίας παρά τη μαχητική ορμή του επαναστάτη. Δεν υπάρχει «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο».

Συμφωνώ μαζί σου όταν λες «με ανησυχεί κάπως η επικείμενη στροφή της εξουσίας προς ακροδεξιά μορφώματα, δηλαδή η αύξηση της καταπίεσης των μεταναστών, η μπατσοκρατία και όλα τα σχετικά». Κι εμένα με ανησυχεί, όπως και πάρα πολλούς άλλους. (Τα όσα για μια ακόμα φορά συνέβησαν χτες στον Άγιο Παντελεήμονα και η στάση της αστυνομίας δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρερμηνείας για το πού πάει η κατάσταση.) Αλλά δεν πιστεύω ότι αν η αριστερά (ποια αριστερά; Η σοσιαλδημοκρατική; η ρεφορμιστική; η δογματική; η αντικαπιταλιστική; η αντισυστημική; η κινηματική; η επαναστατική;…) ήταν πιο ισχυρή στην ευρωβουλή (ή και στο εθνικό κοινοβούλιο) θα αποφεύγαμε αυτή τη στροφή του κράτους σε όλο και πιο σκληρά αστυνομικά μέτρα ελέγχου και καταστολής. Ούτε θα ανακοπτόταν η τάση συσπείρωσης των ακροδεξιών και των ξενόφοβων στρωμάτων του πληθυσμού που αποδίδουν όλα τα δεινά για τα χάλια τους στους πρόσφυγες και τους μετανάστες αντί να καταλάβουν ότι είναι και οι ίδιοι, όπως οι «άλλοι», θύματα του ίδιου συστήματος. Νομίζω ότι είναι η όξυνση των ανταγωνισμών, στο πλαίσιο του ευέλικτου μοντέλου καπιταλιστικής συσσώρευσης και της παγκοσμιοποίησης, που κλιμακώνει αυτά τα φαινόμενα. Οι ακραίες αντιδράσεις θα κορυφωθούν, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη πόλωση ανάμεσα στις διάφορες κοινωνικές, ταξικές, εθνικές θρησκευτικές, και φυλετικές ομάδες και στο κεφάλαιο και το κράτος.
Αν η αριστερά θέλει να αγωνιστεί πραγματικά όπως συνήθιζε να κάνει, ας συναντηθεί, άνευ όρων και προϋποθέσεων, με τα κινήματα στο δρόμο. Ας εγκαταλείψει τα βουλευτικά έδρανα, ας πάψει να φλερτάρει με την ηγεμονία και ας γίνει πραγματικό εμπόδιο, στήνοντας οδοφράγματα, διεκδικώντας έμπρακτα το έδαφος της πόλης, των συνοικιών και των γειτονιών, στα σχέδια του κεφαλαίου και του κράτους.

Τέλος, επιμένω ότι το ευρωκοινοβούλιο είναι απλώς η «βιτρίνα» της πραγματικής εξουσίας στην ΕΕ.

«Η εκλογή ευρωβουλευτών, 3% συνολικά, σ' ένα ενιαίο Κοινοβούλιο, με αντιπροσώπους από 27 χώρες, ουσιαστικά περιορισμένες αρμοδιότητες, ασαφείς και άγνωστες στους ψηφοφόρους, είναι πολιτικά, από την άποψη δηλαδή φορέων εξουσίας, αδιάφορη. Το πολιτικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μεταφράζεται σε δημοκρατικό κενό με την εκλογή βουλευτών, στο καπελωμένο από τις κυβερνήσεις, μέσω Συμβουλίων και Επιτροπής, Κοινοβούλιο.» [http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=52366&ref=search]

«"Οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται εν κρυπτώ στις Βρυξέλλες", λέει ο καθηγητής Φράνκλιν στο περιοδικό "Σπίγκελ". "Ποτέ δεν μαθαίνουμε τι λένε εκεί. Ύστερα, οι πολιτικοί υποκρίνονται πως αυτοί έχουν την εξουσία. Επιστρέφουν στη χώρα τους και υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια, μολονότι οι περισσότερες αποφάσεις λαμβάνονται στις Βρυξέλλες".» [http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=52552&ref=search]

The Motorcycle boy είπε...

Θα συμφωνούσα ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί σου, αν έβλεπα ένα κίνημα στους δρόμους. Όμως θα πρέπει κι εσύ να παραδεχτείς οτι ο αντιεξουσιαστικός χώρος τείνει συνεχώς να μειώνεται και (λόγω αυτού) να στεγανοποιείται. Κάτι φταίει γι΄αυτό και μέσα στο "κάτι" είναι και η επικοινωνιακή καταστολή. Δεχόμαστε αβασάνιστα να χαρακτηρίζεται ο αριστερός σαν a priori σταλινικός και ο αντιεξουσιαστής σαν a priori μπαχαλάκιας. Κι όσο τα παιδιά κατεβαίνουν στον Παντελεήμονα, αλλά στις ειδήσεις βγαίνουν οι φασίστες -μην περιμένεις επαφή με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Και χάνοντας την επαφή με τα λαϊκά στρώματα, χάνουμε την επαφή με κάθε έννοια κοινωνικής αλλαγής.

Η δική μου άποψη σχετίζεται με το "πως θα τη βγάλουμε μέχρι την επόμενη μέρα" και είναι απεγνωσμένα απλουστευτική. Θέλω αριστερούς βουλευτές στα κοινοβούλια, θέλω κεντρώες κυβερνήσεις στα κράτη, θέλω η δεξιά, η ακροδεξιά και οι φασίστες να εκπροσωπούνται κατά το δυνατό λιγότερο (ή και καθόλου). Μέχρι λοιπόν να το πετύχω (και αν ποτέ) στους δρόμους, θέλω να τους κόβω την πορεία από παντού.
Δεν προτίθεμαι να τους χαρίσω ούτε καν τη στημμένη τους παρτίδα.

Για το ευρωκοινοβούλιο έχεις δίκιο (και για όλα τα υπόλοιπα κοινοβούλια φυσικά). Οι ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ αποφάσεις λαμβάνονται εν κρυπτώ. Εγώ όμως θέλω να διαπραγματευτώ από καλύτερη βάση τις ΑΣΗΜΑΝΤΕΣ αποφάσεις. Το ξαναέγραψα, δεν θέλω να τους χαρίσω τίποτα και πουθενά.

聖諭 είπε...

手機遊戲,貼圖,A片下載,成人影城,愛情公寓,情色貼圖,情色,色情網站,色情遊戲,色情小說,情色文學,色情,aio交友愛情館,色情影片,臺灣情色網,寄情築園小遊戲,情色論壇,嘟嘟情人色網,情色視訊,愛情小說,言情小說,一葉情貼圖片區,情趣用品,情趣,色情漫畫,情色網,情色a片,情色遊戲,85cc成人片,嘟嘟成人網,成人網站,18成人,成人影片,成人交友網,成人貼圖,成人圖片區,成人圖片,成人文章,成人小說,成人光碟,微風成人區,免費成人影片,成人漫畫,成人文學,成人遊戲,成人電影,成人論壇,成人,做愛,aio,情色小說,ut聊天室,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室,視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室,成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風,伊莉

Jerry Gene είπε...

You got a really useful blog and I really your style of writing. Keep it up

Asus - 10.1"Eee PC Netbook 1 GB Memory - 320 GB Hard Drive - Matte Black

Asus - Eee PC Netbook / Intel® Atom™ Processor / 10.1" Display / 1GB Memory / 250GB Hard Drive - Black